Διαρθρώνεται η θλίψη μου σε ανοίχτους δρόμους
Εκεί που τα εργοστάσια μηρυκάζουν τις πνιγμένες κραυγές του οκταώρου.
Σήμερα που ο ήλιος θα πετάξει τα βέλη του
Εγώ θα ξεψυχήσω εμπρός του για να εκδικηθώ την ενέργεια + τη ζωτικότητα.
Και δεν είναι πως δεν θα περπατήσω στην άσφαλτο
Απλά σαν τα γεράκια να βλέπω τις σημασίες + γω το πρόβατο στην έρημο.
Πως απελπίζεται έτσι κανείς στη θέα του πολιτισμού της ομόνοιας..
