Όσο χωράνε τα μάτια σου, την ψυχή σου και το αντίστροφο
Μια μαγική κατάληξη που πάει στο πουθενά και το πουθενά έχει άκρα και σε διαολοστέλνει.
Τα άκρα παίζουν μαζί σου και συ αβοήθητος να κοιτάς προς όλες τις κατευθύνσεις

Μέχρι που έρχεται αυτή η φωνή και ξαναχάνεσαι στον υπέρογκο εγωκεντρισμό της
Νομίζεις πως είσαι ο μόνος λογικός

Αλλά δεν βλέπεις στα πλαϊνά παράθυρα όρνια να ουρλιάζουν
Ζητώντας έλεος και μηδαμινή δόση χαράς
Υπάρχουν εκατομμύρια..
Ψυχή, ούτε μάτια δώσαμε
Μονάχα σπέρμα, αίμα και λιγοστές σταγόνες δάκρυα.
Κανένας δεν γνωρίζει από που προήλθαν
Ίσως από αρχέγονες εποχές
Πάντως εμείς δεν είμαστε άξιοι για κάτι τέτοιο
Δεν μάτωσε ακόμα ο εγκέφαλος μας
Τα φίδια δεν έγιναν προάγγελοι, απλά κάτι ζαχαρένιες απομιμήσεις να μας θυμίζουν το πότε, το σήμερα, το κάπως..
Και ίσως να έχουν κάτι πιο επίπονο.. ίσως το χθες.

Παρ’όλα αυτά
Θα υπάρχει ένα χαμόγελο στην αρχή της διαδρομής να μας υπενθυμίσει πως έχουμε ακόμα πολύ δρόμο προς την απόπειρα
Γιατί έτσι και αλλιώς είμαστε πολύ δειλοί.

Ο βυθός μου μαύρος με ανταύγιες από μετάξι,
μετάξι στο χρώμα του πάγου.
Ο βυθός μου έχει πυρετό
νιώθει την γαλήνη της μοναξιάς + σιγοκαίγεται.
Ο βυθός μου δεν έχει ζωντανούς οργανισμούς μέσα του
δεν έχει περίεργους συνδιασμούς χρωμάτων,
ούτε κίνηση που μαστιγώνει
δεν έχει εκρήξεις συναισθημάτων,
ούτε φαντεζί εικόνες.
Ο βυθός μου είναι σε πλήρη ακινησία,
μοιάζει σαν πίνακας με λάδι σε μουσαμά,
ξεχασμένος σε 1 πατάρι γεμάτο μνήμες.
Στην αποβάθρα στέκεσαι
ζεις για 1 όνειρο ολόψυχα
+ στις νότες του φεγγαριού ουρλιάζεις..
Μακάρι να αποθανατίσω τον πνιγμό μου
για να σου δείξω πόσο κοντά σου ήθελα να είμαι,
+ πόσο ανίσχυρη τελικά βρέθηκα.

Το κορίτσι που μ' αρέσει δεν είναι το κορίτσι "μου"..
Σαν αγελαδίτσα της ΦΑΓΕ + εγώ μυρικάζω ερωτιάρικες, στερεοτυπικές ατάκες να την αποκαλώ.
Συνήθως όταν είναι να χύσω "ωω! μωρό μου" "ωω μου μου μου το κάνεις τέλεια, συνέχισε"
θέλω να της παίρνω δώρα χαζά, να την ταίζω σοκολάτες, να την σκεπάζω όταν κοιμάται, να της βγάζω τα παπούτσια όταν την ξεντύνω για να βγάλουμε τα όμορφα μάτια μας.
Σκέφτομαι τραγούδια να της αφιερώσω, δεν το κάνω ποτέ, όμως την βάζω να τα ακούει. Από τα 38 τραγούδια που σκέφτομαι γι' αυτήν τα 2 της δίνω. Χώρις κανένα ιδιαίτερο διαφορετικό κριτήριο τα ξεχωρίζω από τα άλλα.
Μετά θλίβομαι που οι ανθρωποι δεν μιλάνε μονο με τραγούδια..
αλλά το ξεπερνώ όταν σκέφτομαι τα γράμματα της + το χαμόγελο της.
Τα γράμματα που μου γράφει είναι καλύτερα από Ρεμπώ - Βερλαίν + τ'ορκίζομαι.
Όταν χαμογελάει το κορίτσι που δεν είναι "μου" χαμογελάω + εγώ μαζί.
Δεν ξέρουμε γιατί χαμογελάμε.  Μόνο κοιτάζουμε η μία την άλλη μες στο σκοτάδι + χαμογελάμε.

Το κορίτσι που μ' αρέσει τρώει Λαγουδάκια.
Εγώ είμαι χορτοφάγος.
Μ' αρέσει που τρώει λαγουδάκια
Μέχρι που σκέφτομαι να βγω στους αγρούς με 1 στιλέτο ή με 1 τόξο (για να είναι πιο θεαματικό) + να αρχίσω να σκοτώνω λαγούς.
Το κορίτσι αυτό λέει πως δεν υπάρχω. Για μένα ελάχιστα υπάρχουν. πχ. Ο Καζαντζίδης, ο φιντο ντιντο (υπάρχει μέσα στις καρδιές μας), οι Βέσπες.
δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο υπάρχει..
Το κορίτσι που κοιμάται με την Αιμιλία, αγγίζει το κορμι της + ζηλεύω,
φοβάται να ταξιδέψω + σκέφτεται πως ίσως να μην γυρίσω πίσω.
Μάλλον με θέλει πολύ.. ή απλά έχει φοβία με τα αεροπλάνα.
Το αποφάσισα.
Άν γυρίσω πίσω + είμαι αληθινή θα την αποκαλώ "μου" + στα προκαταρκτικά.

14/10/02

Συστημένες ανατάσεις απ’ τον γιατρό,

Υπόκωφες καρδιές ακούγονται μέσα απ’ τα σωληνάκια γνωριμίας

Βήχας και αίμα συσσωρεύονται στα κατώτερα όντα της πλάνης

Μόνο καθώς μόλυνση υπάρχει στους τοίχους του κορμιού μου.

Τοίχοι που δεν ξεφλουδίζονται από υγρασία + βρωμιά ποτέ, παραμόνο η ταραχή των γλοιωμάτων για ένα πιθανό σου ψέμα. Παραυτά τα ψέματα σου γεμίζουν λαγνεία τα μάτια μου. Συνέχισε.

Ο σεισμός. Καταστρέφει το τοίχος; Ποιός θα ταρακουνήσει όλα αυτά τα ψέμματα;

Τα πανιά στο χρώμα της ώχρας + οι διάσημοι άρρωστοι στα μάτια μου σαν απολιθώματα περασμένης δόξας.

Ο γιατρός εκπέμπει πράσινες γραμμές πεποίθησης σε μαύρες οθόνες πίστης.

Προτείνει αναπαύση + ύστερα ξεχνάει το νόσημα παραμόνο σε λευκο χαρτί υπάρχει ένα κόκκινο Α.

Α – στερητικό.

Πρέπει να ξέρεις τι υπάρχει στα μόρια σου,

Η οντότητα της αποχαύνωσης + της τέλειας συμφοράς.

Το κατασκευασμένο φίλτρο της υπακοής.

Επαναπαυμένες προτάσεις ενός υγιούς σώματος (πόσο μάλλον μυαλού)

Χρεώστε τη ζωτικότητα σας στην κατωτερότητα σας.

Πάψτε να θέλετε να υπάρχετε

Δεν είμαστε ασφαλή όντα,

+ αυτό δεν το χρεώνουμε ούτε σε θεό, ούτε στις βιταμινούχες πεποιθήσεις μας.

Το χρεώνουμε στη τερατογένεση μας.

Στην ανεξίτηλη ουλή που βαθαίνει ολοένα τους εφιάλτες μας.

Στην ίδια μας τη φύση.

+ αυτό είναι η λύτρωση μας.

Μόνο τότε θα χτίσουμε την αλλοτριωμένη γέφυρα του νου.

+θα πετάξουμε επάνω στις γωνίες των ταβανιών
σαν μητέρες + πατέρες μαζί

να παρατηρούμε με θλίψη τα χαμένα μας “παιδιά”

σε λευκά, μεταλλικά κρεβάτια

να αφήνουν τις τελευταίες τους πνοές,

για να μεταμορφωθούν έπειτα σε πεταλούδες.

Οι ιδέες υπάρχουν για μία στιγμή. Την κατάλληλη στιγμή που θα εμφανιστεί η σπίθα.

Μόνο τότε θα γίνουμε προάγγελοι των νέων μας παιδιών για να ξαποστάσουμε στα νοσοκομειακά κρεβάτια.

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΜΕ ΜΟΪΚΑΝΑ

Τα πρωινά του Σαββάτου μιλάω με ένα φίλο,
απόσταση εξαντλητική,
συζητήσεις για τον καιρό, την κατάντια, την τούρτα παγωτό, παιδεραστικούς έρωτες, πρόχειρο σεξ, ατάκες, διαδικτιακά νεύματα,
έχω ξεχάσει τη φωνή του;
το πρόσωπο το έχει συχνά στο τετραγωνάκι αριστερά
δεν με πειράζει, μ' αρέσει να τον φαντάζομαι..
φεύγει για λίγο από τα πλήκτρα,
μου λέει πως πάει να πάρει μπουγάτσα + τσιγάρα.
απαντώ στο κενό για να το δει όταν θα ξανάρθει πως + εγώ πάω να καπνίσω έξω.. ο νέος νόμος βλέπεις..
επιστρέφει.
μου το δηλώνει με ένα "ήρθα"
του απαντάω  " + εγώ"
τρώει σπανάκι. Εγώ 2 κουλούρια με τυρί + 1 με σοκολάτα. Είμαι σε ανάπτυξη του λέω.
Μάλλον χαμογελάει θυμούμενος πως ήμουν μικρή, σχεδόν 13.
Χαρμολύπη λέγεται αυτό;
Μάλλον γελάει + σιρόπια γεμίζουν το μυαλό του, πέφτουν στο στήθος του, κατευθύνονται στην κοιλιά του.. θυμάται άραγε τις μαραθώνιες διαδρομές στην κοιλιά;
Θυμάται άραγε τους χειμώνες στη στάση Μπότσαρη; Θυμάται μετά τις 9μιση το βράδυ το γήπεδο της Νέας Ελβετίας;
Μαζί με το μέλι στο στήθος του αναμιγνύονται + σταγόνες θλίψης..
θέλω να γλύψω ότι έχει πάνω στο κορμί του, να εξαφανίσω θλίψη + δείγματα ματαιότητας, να ρουφήξω τα χρόνια απουσιας + λανθασμένης παρουσίας..
Στο τέλος θα του ζητήσω να βάλει το δάχτυλο του ποδιού του μέσα μου.
Θέλω τα υγρά μου να ξεχειλίζουν στα πόδια του.
Αφού εκραγώ και του τα δώσω σχεδόν όλα, θα του πλύνω τα πόδια + θα τα σκουπίσω με τα μακριά μαλλιά που πλέον δεν έχω.
Έκανα πολύ ώρα λες να είναι οφ λάην + να τον έχασα;

το λάπτοπ μου έχει γουέμπ καμ

Είναι όμορφο να βλέπεις άθωα μάτια με όλη τους τη θλίψη,
Να νιώθεις τα ελαττώματα..
να ουρλιάζεις στ’ όνομά τους..
Είναι ωραιό να γελάς ασυναίσθητα όταν βλέπεις τον άλλον να χασμουριέται.
Είναι παρανοικά ωραίο να θες να φιλήσεις την οθόνη..
να τη γεμίσεις σάλια, να εύχεσαι να πάθεις ηλεκτροπληξία..
Είναι αγώνας δρόμου με το νου σου, να προσπαθείς να κάνεις τα χιλιόμετρα πόντους + να παρακαλάς να αγγίξεις με 1 βήμα σου το κορίτσι που θες.
Να βλέπεις τις γωνίες του προσώπου της, να κολλάει η σύνδεση + να πιάνεται στη πιο εύθραστη στιγμή της..
Να ξέρεις ελάχιστα γι’ αυτή αλλά να φαντάζεσαι εκατομμύρια,
+ να νιώθεις εκείνη τη στιγμή τόσο αφελής, + όλα να δείχνουν πως είσαι αφελής. Κάποιοι να βροντοφωνάζουν ακόμα + αυτή, πόσο απελπισμένη είσαι για να κάνεις κάτι τέτοιο ή να νιώθεις έτσι.
Είναι ωραίο να μη ξέρεις + να θες να κάνεις την υπέρβαση μόνο + μόνο επειδή
τα χείλη της είναι η γέφυρα των ψευδαισθήσεων σου..

Μια υποτακτική παράλυση,
Το κορμί μου βιασμένο, γερασμένο απο τις μολύνσεις των καιρών,
Βέβηλη και άγνωστη η είκονα του θεού
Κανένας θεός
Ενοχή για την απομυθοποίηση του
Κανείς με κανέναν
Φιλάμε αγάλματα
Σκοτώνουμε ελπίδες
Τα πρότυπα μονότονα
Της απειλής το εγώ εξτασιάζεται,
γεμίζει τρύπες στις αμαρτωλές μου σκέψεις
Θα καώ για να σε κάψω
Γίνομαι παράσιτο
Εισχωρώ για να μη παραγκωνιστώ
Τα νύχια μου γεμάτα χώματα
Κάνω έρωτα στον τάφο σου
Μοιρολογώ και χύνω
Και ντρέπομαι τόσο πολύ
καλύπτω τα γυμνά μου μέλη με το χώμα που σε σκέπασε
Μάζι θα κοιμηθούμε
Το χώμα θα ειναι σήμερα η κουβέρτα μας
Και ας μη μου μίλας
Εγώ θα σ’ακούω
Να μου ψιθυρίζεις τη γεύση και τη γιορτή
Με μωβ κορδέλες μου έντυσες τα μαλλιά
Αυτό το βράδυ το χώμα θα είναι η κουβέρτα μας.

σοκολάτα + τσιγάρα

Απρόσκλητος , παρανομαστής μιας φευγαλέας ανάμνησης
Φευγιό μπροστά σε πάθη γεμάτα οδύνη,
για ένα όμορφο βλέμμα, ένα μυστικό δάκρυ που αντανακλά μια ξεψυχισμένη θύελλα αναμνήσεων.
Η επανάληψη είναι το μυστικό της γνώσης.
Η επανάληψη είναι ο θάνατος κάθε πάθους.
Να μισώ αυτό που με ορίζει;
Ή να πάψω επιτέλους, να κουρνιάσω δίπλα στους ορισμούς μέχρι να συμφιλιωθώ +ύστερα να απομακρυνθώ..

κανείς δεν ράβει το στόμα του
όλοι κλείνουν τα αφτιά
+ σφαλίζουν τα μάτια.

στο αστικο τρενο

Κρύα τα στηρίγματα του αστικού τρένου
κρύα + απόμακρα τα "στηρίγματα" μας.
Μια ζωή, πολλές στάσεις, ένας προορισμός.
Τα βλέμματα  σπίθες έτοιμες να κάψουν το ελάχιστο ανθρώπινο στίγμα μας.
Σαν τους λύκους οριοθετούμε τον χώρο
λίγο μας ξαφνιάζει η κατασκευή του.
Πέρα δώθε σαν όρνια να χάνουμε το έλεγχο του χώρου που ορίσαμε
Δικλείδες ασφαλείας, χαρτοφύλακες σφιχτά στην αγκαλιά
πολύτιμος ο θησαυρός, με δόσεις πληρωμένος
χαρτούρα, εφορία, στο πορτοφόλι 7 πιστωτικές + η φωτογραφία του έρωτα.
Κάθε φορά που διασχίζω τη πόλη θέλω τόσο πολύ να κλάψω.
Μάλλον θα φταίνε τα χάπια. Ο γιατρός μου είχε πει πως αν τα σταματήσω απότομα θα έχω τέτοιου είδους παρενέργειες.
Ούτε καν θυμάμαι γιατί τα άρχισα
ούτε γιατί τα σταμάτησα.
Νομίζω πως πλέον είναι σαν το "1 μήλο την ημέρα"
"1 χάπι την ημέρα"
Κάτι τέτοιο θα εννοούν όταν λένε πως οι καιροί αλλάζουν. Μικρές οι διαφορές πάντα, μεγάλο το κενό.
+γω κρυώνω στο τρένο + θέλω να κατέβω σε μία οποιαδήποτε στάση + ν'αρχίσω να τρέχω μέχρι να μου κοπεί η ανάσα.
Θέλω να πάω σπίτι μου
στο κλουβάκι μου
στην εικονική πραγματικότητα
στον έρωτα χωρίς σύνορα.
Γι'αυτό ο κόσμος τρέχει στις μεγαλουπόλεις
Πρώτον, οι συγκοινωνίες σου υπενθυμίζουν σε τι βούρκο ζεις, την βρωμιά που γεύεσαι, την πραγματικότητα που αναπνέεις.
+ δεύτερον, υπάρχει ασφάλεια στο σπίτι.
Πριν λίγες μέρες στη δουλειά μοίραζαν 1 διαφημιστικό για τον κύριο κώστα που τοποθετεί κάμερες στο σπίτι ή στο μαγαζί σου. Αν βάλεις + στα 2 έχεις ειδική προσφορά.
Κρύος ιδρώτας κυλά στο μέτωπό μου, όλοι εμείς οι θλιμμένοι, απογοητευμένοι, νευριασμένοι, έτοιμοι για το μεγάλο ξέσπασμα.
Τέρατα παρα-μορφωμένα στις γιγαντοαφίσες στη πιο σκοτεινή πρωτεύουσα.
Ήρθε ο χειμώνας.
                               Λιακάδα + Φραπές.
Έχω ακόμα 2 στάσεις για το τέλος του προορισμού. Όλη την ώρα σκέφτομαι την πρόταση + την καθημερινή της λύπη "δεν υπάρχει πρόθεση στους ανθρώπους, υπάρχει έλλειψη πρόθεσης"
+ το βλέπω καθαρά, το νιώθω μέσα μου, μέσα τους..
Μια κοπέλα σηκώνεται απ'τη θέση της, πηγαίνει προς το παιδί που προσπαθεί να μείνει όρθιο με τον ιδρώτα + τα σπασμένα κόκκαλα απ'την επίδραση της ηρωίνης μέσα του.
Του παραχωρεί τη θέση της.  Αυτός δεν θέλει να την ξεβολέψει.  Οι ενοχές + η ευγένεια είναι χαρακτηριστικό της πρέζας λένε.
Με το ζόρι τελικά του δίνει τη θέση της + κάθεται. 
Το εννοούσε.
Ήταν η πρώτη φορα που βούρκωσα από χαρά στο αστικό τρένο της σκοτεινής πρωτεύουσας.
Τα χάπια θα φταίνε.
               Λιακάδα + Φραπές.

Ακούω ανάσες..
ψιθυρίζουν τα άγρια μελλούμενα
οι σάρκες μολύνονται
πετσοκόβονται στην πορεία + αίμα πυχτό κυλά
αιμάτινη σταγόνα φωτογραφική
βλάστηση, χόρτα, αγριολούλουδα
όλα ενός άχρηστου καιρού βαλμένα
Βογγάνε οι πρίγκηπες
+ οι γοργόνες ψήνονται στις αμμουδιές
μόνες + γερασμένες..

το 12 το καλό

τα μάγια για το καλό δώδεκα

15,28,3,14, 76,74,47,12,55,38,48,66

αυτοί οι αριθμοί
τη συγκεκριμένη στιγμή
σαν γλύψιμο βατράχου
θόλα τα μάτια να κοιτάν
                                                        ένας ένας αυτοί οι αριθμοί να πέφτουν
σαν κουφάρια
                    + μεις.. με λύσσα πάνω τους
την πείνα μας να θρέψουμε.. κανίβαλοι , κανίβαλοι χωρίς ντροπή,
+ όλα αυτά
                               για 1 χαλαρό σκ σε λουξ ξενοδοχείο με ολα τα κομφορ.