Όσο χωράνε τα μάτια σου, την ψυχή σου και το αντίστροφο
Μια μαγική κατάληξη που πάει στο πουθενά και το πουθενά έχει άκρα και σε διαολοστέλνει.
Τα άκρα παίζουν μαζί σου και συ αβοήθητος να κοιτάς προς όλες τις κατευθύνσεις

Μέχρι που έρχεται αυτή η φωνή και ξαναχάνεσαι στον υπέρογκο εγωκεντρισμό της
Νομίζεις πως είσαι ο μόνος λογικός

Αλλά δεν βλέπεις στα πλαϊνά παράθυρα όρνια να ουρλιάζουν
Ζητώντας έλεος και μηδαμινή δόση χαράς
Υπάρχουν εκατομμύρια..
Ψυχή, ούτε μάτια δώσαμε
Μονάχα σπέρμα, αίμα και λιγοστές σταγόνες δάκρυα.
Κανένας δεν γνωρίζει από που προήλθαν
Ίσως από αρχέγονες εποχές
Πάντως εμείς δεν είμαστε άξιοι για κάτι τέτοιο
Δεν μάτωσε ακόμα ο εγκέφαλος μας
Τα φίδια δεν έγιναν προάγγελοι, απλά κάτι ζαχαρένιες απομιμήσεις να μας θυμίζουν το πότε, το σήμερα, το κάπως..
Και ίσως να έχουν κάτι πιο επίπονο.. ίσως το χθες.

Παρ’όλα αυτά
Θα υπάρχει ένα χαμόγελο στην αρχή της διαδρομής να μας υπενθυμίσει πως έχουμε ακόμα πολύ δρόμο προς την απόπειρα
Γιατί έτσι και αλλιώς είμαστε πολύ δειλοί.

Ο βυθός μου μαύρος με ανταύγιες από μετάξι,
μετάξι στο χρώμα του πάγου.
Ο βυθός μου έχει πυρετό
νιώθει την γαλήνη της μοναξιάς + σιγοκαίγεται.
Ο βυθός μου δεν έχει ζωντανούς οργανισμούς μέσα του
δεν έχει περίεργους συνδιασμούς χρωμάτων,
ούτε κίνηση που μαστιγώνει
δεν έχει εκρήξεις συναισθημάτων,
ούτε φαντεζί εικόνες.
Ο βυθός μου είναι σε πλήρη ακινησία,
μοιάζει σαν πίνακας με λάδι σε μουσαμά,
ξεχασμένος σε 1 πατάρι γεμάτο μνήμες.
Στην αποβάθρα στέκεσαι
ζεις για 1 όνειρο ολόψυχα
+ στις νότες του φεγγαριού ουρλιάζεις..
Μακάρι να αποθανατίσω τον πνιγμό μου
για να σου δείξω πόσο κοντά σου ήθελα να είμαι,
+ πόσο ανίσχυρη τελικά βρέθηκα.

Το κορίτσι που μ' αρέσει δεν είναι το κορίτσι "μου"..
Σαν αγελαδίτσα της ΦΑΓΕ + εγώ μυρικάζω ερωτιάρικες, στερεοτυπικές ατάκες να την αποκαλώ.
Συνήθως όταν είναι να χύσω "ωω! μωρό μου" "ωω μου μου μου το κάνεις τέλεια, συνέχισε"
θέλω να της παίρνω δώρα χαζά, να την ταίζω σοκολάτες, να την σκεπάζω όταν κοιμάται, να της βγάζω τα παπούτσια όταν την ξεντύνω για να βγάλουμε τα όμορφα μάτια μας.
Σκέφτομαι τραγούδια να της αφιερώσω, δεν το κάνω ποτέ, όμως την βάζω να τα ακούει. Από τα 38 τραγούδια που σκέφτομαι γι' αυτήν τα 2 της δίνω. Χώρις κανένα ιδιαίτερο διαφορετικό κριτήριο τα ξεχωρίζω από τα άλλα.
Μετά θλίβομαι που οι ανθρωποι δεν μιλάνε μονο με τραγούδια..
αλλά το ξεπερνώ όταν σκέφτομαι τα γράμματα της + το χαμόγελο της.
Τα γράμματα που μου γράφει είναι καλύτερα από Ρεμπώ - Βερλαίν + τ'ορκίζομαι.
Όταν χαμογελάει το κορίτσι που δεν είναι "μου" χαμογελάω + εγώ μαζί.
Δεν ξέρουμε γιατί χαμογελάμε.  Μόνο κοιτάζουμε η μία την άλλη μες στο σκοτάδι + χαμογελάμε.

Το κορίτσι που μ' αρέσει τρώει Λαγουδάκια.
Εγώ είμαι χορτοφάγος.
Μ' αρέσει που τρώει λαγουδάκια
Μέχρι που σκέφτομαι να βγω στους αγρούς με 1 στιλέτο ή με 1 τόξο (για να είναι πιο θεαματικό) + να αρχίσω να σκοτώνω λαγούς.
Το κορίτσι αυτό λέει πως δεν υπάρχω. Για μένα ελάχιστα υπάρχουν. πχ. Ο Καζαντζίδης, ο φιντο ντιντο (υπάρχει μέσα στις καρδιές μας), οι Βέσπες.
δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο υπάρχει..
Το κορίτσι που κοιμάται με την Αιμιλία, αγγίζει το κορμι της + ζηλεύω,
φοβάται να ταξιδέψω + σκέφτεται πως ίσως να μην γυρίσω πίσω.
Μάλλον με θέλει πολύ.. ή απλά έχει φοβία με τα αεροπλάνα.
Το αποφάσισα.
Άν γυρίσω πίσω + είμαι αληθινή θα την αποκαλώ "μου" + στα προκαταρκτικά.

14/10/02

Συστημένες ανατάσεις απ’ τον γιατρό,

Υπόκωφες καρδιές ακούγονται μέσα απ’ τα σωληνάκια γνωριμίας

Βήχας και αίμα συσσωρεύονται στα κατώτερα όντα της πλάνης

Μόνο καθώς μόλυνση υπάρχει στους τοίχους του κορμιού μου.

Τοίχοι που δεν ξεφλουδίζονται από υγρασία + βρωμιά ποτέ, παραμόνο η ταραχή των γλοιωμάτων για ένα πιθανό σου ψέμα. Παραυτά τα ψέματα σου γεμίζουν λαγνεία τα μάτια μου. Συνέχισε.

Ο σεισμός. Καταστρέφει το τοίχος; Ποιός θα ταρακουνήσει όλα αυτά τα ψέμματα;

Τα πανιά στο χρώμα της ώχρας + οι διάσημοι άρρωστοι στα μάτια μου σαν απολιθώματα περασμένης δόξας.

Ο γιατρός εκπέμπει πράσινες γραμμές πεποίθησης σε μαύρες οθόνες πίστης.

Προτείνει αναπαύση + ύστερα ξεχνάει το νόσημα παραμόνο σε λευκο χαρτί υπάρχει ένα κόκκινο Α.

Α – στερητικό.

Πρέπει να ξέρεις τι υπάρχει στα μόρια σου,

Η οντότητα της αποχαύνωσης + της τέλειας συμφοράς.

Το κατασκευασμένο φίλτρο της υπακοής.

Επαναπαυμένες προτάσεις ενός υγιούς σώματος (πόσο μάλλον μυαλού)

Χρεώστε τη ζωτικότητα σας στην κατωτερότητα σας.

Πάψτε να θέλετε να υπάρχετε

Δεν είμαστε ασφαλή όντα,

+ αυτό δεν το χρεώνουμε ούτε σε θεό, ούτε στις βιταμινούχες πεποιθήσεις μας.

Το χρεώνουμε στη τερατογένεση μας.

Στην ανεξίτηλη ουλή που βαθαίνει ολοένα τους εφιάλτες μας.

Στην ίδια μας τη φύση.

+ αυτό είναι η λύτρωση μας.

Μόνο τότε θα χτίσουμε την αλλοτριωμένη γέφυρα του νου.

+θα πετάξουμε επάνω στις γωνίες των ταβανιών
σαν μητέρες + πατέρες μαζί

να παρατηρούμε με θλίψη τα χαμένα μας “παιδιά”

σε λευκά, μεταλλικά κρεβάτια

να αφήνουν τις τελευταίες τους πνοές,

για να μεταμορφωθούν έπειτα σε πεταλούδες.

Οι ιδέες υπάρχουν για μία στιγμή. Την κατάλληλη στιγμή που θα εμφανιστεί η σπίθα.

Μόνο τότε θα γίνουμε προάγγελοι των νέων μας παιδιών για να ξαποστάσουμε στα νοσοκομειακά κρεβάτια.

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΜΕ ΜΟΪΚΑΝΑ

Τα πρωινά του Σαββάτου μιλάω με ένα φίλο,
απόσταση εξαντλητική,
συζητήσεις για τον καιρό, την κατάντια, την τούρτα παγωτό, παιδεραστικούς έρωτες, πρόχειρο σεξ, ατάκες, διαδικτιακά νεύματα,
έχω ξεχάσει τη φωνή του;
το πρόσωπο το έχει συχνά στο τετραγωνάκι αριστερά
δεν με πειράζει, μ' αρέσει να τον φαντάζομαι..
φεύγει για λίγο από τα πλήκτρα,
μου λέει πως πάει να πάρει μπουγάτσα + τσιγάρα.
απαντώ στο κενό για να το δει όταν θα ξανάρθει πως + εγώ πάω να καπνίσω έξω.. ο νέος νόμος βλέπεις..
επιστρέφει.
μου το δηλώνει με ένα "ήρθα"
του απαντάω  " + εγώ"
τρώει σπανάκι. Εγώ 2 κουλούρια με τυρί + 1 με σοκολάτα. Είμαι σε ανάπτυξη του λέω.
Μάλλον χαμογελάει θυμούμενος πως ήμουν μικρή, σχεδόν 13.
Χαρμολύπη λέγεται αυτό;
Μάλλον γελάει + σιρόπια γεμίζουν το μυαλό του, πέφτουν στο στήθος του, κατευθύνονται στην κοιλιά του.. θυμάται άραγε τις μαραθώνιες διαδρομές στην κοιλιά;
Θυμάται άραγε τους χειμώνες στη στάση Μπότσαρη; Θυμάται μετά τις 9μιση το βράδυ το γήπεδο της Νέας Ελβετίας;
Μαζί με το μέλι στο στήθος του αναμιγνύονται + σταγόνες θλίψης..
θέλω να γλύψω ότι έχει πάνω στο κορμί του, να εξαφανίσω θλίψη + δείγματα ματαιότητας, να ρουφήξω τα χρόνια απουσιας + λανθασμένης παρουσίας..
Στο τέλος θα του ζητήσω να βάλει το δάχτυλο του ποδιού του μέσα μου.
Θέλω τα υγρά μου να ξεχειλίζουν στα πόδια του.
Αφού εκραγώ και του τα δώσω σχεδόν όλα, θα του πλύνω τα πόδια + θα τα σκουπίσω με τα μακριά μαλλιά που πλέον δεν έχω.
Έκανα πολύ ώρα λες να είναι οφ λάην + να τον έχασα;

το λάπτοπ μου έχει γουέμπ καμ

Είναι όμορφο να βλέπεις άθωα μάτια με όλη τους τη θλίψη,
Να νιώθεις τα ελαττώματα..
να ουρλιάζεις στ’ όνομά τους..
Είναι ωραιό να γελάς ασυναίσθητα όταν βλέπεις τον άλλον να χασμουριέται.
Είναι παρανοικά ωραίο να θες να φιλήσεις την οθόνη..
να τη γεμίσεις σάλια, να εύχεσαι να πάθεις ηλεκτροπληξία..
Είναι αγώνας δρόμου με το νου σου, να προσπαθείς να κάνεις τα χιλιόμετρα πόντους + να παρακαλάς να αγγίξεις με 1 βήμα σου το κορίτσι που θες.
Να βλέπεις τις γωνίες του προσώπου της, να κολλάει η σύνδεση + να πιάνεται στη πιο εύθραστη στιγμή της..
Να ξέρεις ελάχιστα γι’ αυτή αλλά να φαντάζεσαι εκατομμύρια,
+ να νιώθεις εκείνη τη στιγμή τόσο αφελής, + όλα να δείχνουν πως είσαι αφελής. Κάποιοι να βροντοφωνάζουν ακόμα + αυτή, πόσο απελπισμένη είσαι για να κάνεις κάτι τέτοιο ή να νιώθεις έτσι.
Είναι ωραίο να μη ξέρεις + να θες να κάνεις την υπέρβαση μόνο + μόνο επειδή
τα χείλη της είναι η γέφυρα των ψευδαισθήσεων σου..