Πεμπτουσία μιας ιλαρής κατάνυξης παροδικών καταχρήσεων με σκοπό τη λήθη.

                      Αναδιοργάνωση.

Τα 11 υστερικά λεπτά της πατησίων.

Η στάθμευση στον πεζόδρομο του πορνείου με άδεια + ξέρω πως λίγα λεπτά έμειναν να ανοίξω τα πόδια + το στόμα με το χαμόγελο πλατυ.

Αυτοβαπτισμένοι διοικητές μαστιγώνουν τη σάρκα + το μυαλό μου. Ξερνάν  τα χαμένα όνειρα τους στη μάπα μου, το τρυπάνι των πεποιθήσεων τους το μπήγουν σαδιστικά μέσα μου, όλο + πιο βαθιά. Φαίνεται να αρέσκονται σ’ αυτό το “όλο πιο βαθιά”, ακόμα πιο βαθιά. Αυτό ονομάζεται απόδειξη υπεροχής.

-         πιο ανοιχτά τα πόδια, πιο ψηλά!

-         Μα δεν μπορώ άλλο δεν έχω καλά ανοίγματα + η δισκοπάθεια μου με παιδέυει.

-         Τι είπες;;!! πάρε μου μια πίπα για να βουλώσω το γαμημένο σου στομα.

-         Εσυ!! Έλα εδώ.. ναι εσύ, εσύ.. τι με κοιτάς έτσι με μπουκωμένο το στόμα; Έλα τώρα εδώ. Τώρα είπα!!

-         Μάλιστα.

-         Γλύψε μου τη γόβα, ύστερα σκάσε + πούλα.  Δεν με νοιάζει τι θα πουλήσεις αλλά πούλα. Πούλα + την ψυχή σου 9,99 το κομμάτι.  Δεν με νιάζει τι θα κάνεις. Θέλω να υπάρχει κόσμος εδώ, κίνηση, να αγοράζουν συνέχεια. Θέλω χρήματα πολλά χρήματα, θέλω να κολυμπάω στο χρήμα, να σκουπίζω τα σκατά μου με διακοσάευρα + ναι ! φυσικά θέλω δόξα! +τώρα άρχισε να πουλάς.

-         Μάλιστα Κυρία.

Η ταμειακή δουλεύει ασταμάτητα, ακούγεται ο χορός των κερμάτων

+ο τροχός της μηχανής του κιμά γυρίζει ασταμάτητα. Πουλάμε κρέας. Κόβουμε λίγο απ΄ το μπούτι μας, λίγο απ΄ τη κοιλιά μας. (κάποιοι μας ζητάνε να τους δώσουμε τη δίαιτα που ακολουθούμε «μα κρατιέστε σε καταπληκτική φόρμα! Πώς τα καταφέρνετε;!» σιγά – σιγά η σάρκα εξαφανίζεται. Σκελετωμένοι υπάλληλοι. Εξαιρετική εξυπηρέτηση, όλοι έχουν να το λένε άλλωστε.

-         Καλημέρα σας.  Παρακαλώ μήπως θα θέλατε λίγο απ’ τη ψυχή μου; 9,99€ το κομμάτι. Είναι η τυχερή σας μέρα! Μόνο για σήμερα υπάρχει έκπτωση σ’ αυτό το κομμάτι. Τώρα μόνο με 6,99€! Σας παρακαλώ αγοράστε τη ψυχή μου. Λοιπόν σας την δίνω δωρεάν σας παρακαλώ είναι καλό κομμάτι εμπιστευτείτε με.

Ο πελάτης φεύγει αδιάφορος.

Τώρα ξέρω πως θα κερδίσει άλλος τον τίτλο «ο υπάλληλος του μήνα».


(στην εκκολαπτόμενη κλέφτρα της σκουέρ οφ αμέρικα)

Είναι αυτή η ώρα που γυρνάς μέσα μου

Στα κύτταρα , στο αίμα , στα νεύρα

Κάθε τι συναρμολογείτε βάσει εσένα

Κάθε τι υπάρχει + λειτουργεί για σένα

Είναι αυτή η ώρα που μόνη πατώ τα πλήκτρα

Που συμβαδίζω με τις φαντασιώσεις + η λογική ξαφνικά με χαστουκίζει

Που γεμίζω χαρές + μου τις εξαφανίζει μονομιάς η ώρα

Η ώρα  που μου θυμίζει το άδειο μου κρεβάτι.

Φτιάχνω τα μαλλιά μου

Άδικος κόπος,

τα μάτια σου μακριά,

χιλιόμετρα, σταγονόμετρα, όλα τα μέτρα + τα σταθμά εκλείπουν

Είναι αυτή η ώρα που το ποτήρι έχει μείνει μισό

Που δεν μπορώ να πιω, ούτε  να μη πιω

Γιατί βαρέθηκα να γυρίζω σβούρες το γυαλί μήπως + σε βρω,

γιατί τα κόκκινα κύμματα παρακαλώ να σε φέρουν κοντά μου.

Γιατί τα κόκκινα κύμματα παρακαλώ να μη σε φέρουν κοντά μου,

αλλά πάντα να ‘σαι κοντά στα όνειρα μου

Να λυτρωθώ μαζί τους

με τα φαντάσματα των ναυπηγίων

στις 7 το πρωί

εκείνη την ώρα που τα σκυλιά λυσσάνε για λίγη τροφή + 1 χάδι

εκείνη την ώρα που εγώ λυσσάω για λίγη “τροφή” + 1 χάδι.

Κάθε εργάτης που χάνεται, πέφτει + κρατώ το όνειρό σου .

Βάλσαμο η ανάσα σου τη κρατώ σα φυλαχτό

κάτω απ’το μαξιλάρι μου

εκεί, στα καλά κρυμμένα όνειρα

τα κορμιά που αγγίζουν τα διυλιστήρια

μες στη ζωή φτιαγμένα, διαλυμένα,

για τη ζωή φτιαγμένα, κατεστραμένα.

Υγρασία στα δέρματα των ποιητών, γεμάτοι υπεροψία.

Κοντέυει Νοέμβρης

καθημερινά το μπακίρι 20 ευρώ το κιλό

να ψάχνεις στα σκουπίδια για λίγα γραμμάρια

αυτές οι ζωές που με στουπί + κρότο γεμίζουν νοερά

μικρούς αντάρτες, όνειρα παλαιών γενεών

επί γενεές γενεών

ζωές γεμάτες πράσινο + μεγάλα πεζοδρόμια..

τα μεγάλα πεζοδρόμια του εξωτερικού που περπατάς μακριά μου.

ξέρω πως τις όμορφες γυναίκες της φυλής, τα ηλεκτρονικά καρδιοχτύπια της κάνιγγος, τα ψαχτήρια της ομόνοιας,

τα μηδαμινά πλακόστρωτα θα τα περπατώ για να υπάρχω,

Για να υπάρχω + να σου λέω πόσο όμορφα είναι εδώ μακριά σου.

Γιατί για σένα γίνονται όλα

το αποφασισα..
θα αγορασω εισιτηριο..
το πολυ πολυ να πεθανω στη διαδρομη..