Διαρθρώνεται η θλίψη μου σε ανοίχτους δρόμους

Εκεί που τα εργοστάσια μηρυκάζουν τις πνιγμένες κραυγές του οκταώρου.

Σήμερα που ο ήλιος θα πετάξει τα βέλη του

Εγώ θα ξεψυχήσω εμπρός του για να εκδικηθώ την ενέργεια + τη ζωτικότητα.

Και δεν είναι πως δεν θα περπατήσω στην άσφαλτο

Απλά σαν τα γεράκια να βλέπω τις σημασίες + γω το πρόβατο στην έρημο.

Πως απελπίζεται έτσι κανείς στη θέα του πολιτισμού της ομόνοιας..

κλαις + κλαις + κλαις..
τι κλαις?
τα ματια σου μυριζουν γιασεμια..

Παραμορφωση

Μεταμορφωση

Διασπορα

Ολεθρια

Δυνητικοτητα

Πτεσμα

Γαλουχισμος

Οστικος

Παροξυσμος

Φθορα

Τελμα

Ενας συνεχομενος ηχος ενος πληκτρου του ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ ξ

Το κεφαλι μου θα σπασει

Ολοι οι νευρωνες βιασμενοι στις εσοχες του τοιχους

Τα ματια μου κατουρανε αιμα

Με καις.

Γαμημενη με καις.

Θελω να σε γδαρω.

Να ουρλιαξω να σταματησεις επιτελους να μ’ενοχλεις.

Φτυνω την σαρκα μου

Μαζι φευγουν + δοντια + μαλλια + νυχια

Το πληθος κοιτα

Πρεπει να βρω κατι για να σταματησω τη σιωπη τους

Αμηχανη σιωπη

Αυτη που επιφερει η τρομοασφαλεια

Ξεφτιλισμενοι

Βολικοι

Βουλιμικοι για ζωη γραμμενη σε 1 κουτι φυσικου χυμου (χωρις συντηρητικα)

Να παω να καπνισω σε 1 καφενειο θελω

Να καρφωσω στα ματια τους ανδρες που με θελουν γυναικα εξω απο εκει

Τα ζαρια να ριχνουν χλευαστικά

+γω να γουσταρω να προκαλεσω σε μονομαχια εναν απο δαυτους

Να κοψω τα μαλλια μου πιο κοντα εκεινη τη μερα

+ ο καπνος απ’το στριφτο παφα πουφα να ανεμιζει,γκριζο μπαϊράκι

+τα κονιακ 2-2 να τα πινω

να θυμηθω τις μερες που ξεχνουσα.

Να ξεχασω τις θυμησες μου,

Τα ονειρα μου

Τους τρομους που με χτυπουν στη πλατη

+ζαλιζομαι να κανω πως τους κυνηγω

τη δειλια που με κρυβει στο φουστανι της

πουα της εποχης

να τα ξεχασω ολα που να παρει ο διαολος

+ μενα + σενα + σενα + σενα.

Οταν θα φυγω απο κει να εχω ισιο το κορμι μου

Ο,τι ηπια + καπνισα θα το πληρωσω

Θα πληρωσω + το κατακαθι της ψυχουλας που εχει μεινει ακομα εκει.

Σε 1 ματζεστικ που μυριζει ξυλο, κατουρο + αλλοιωμενο χρονο.

Να κοιτα χωρις αλλο τα καραβια που αγκαλιαζουν την ομιχλη

20.12.10

Σε ξαναβρήκα μέσα στα χώματα και τη λασπουριά.

Όλη η γη ένα κόκκινο φωτάκι δίπλα στο κρεβάτι σου

Να βλέπεις λες πιο έντονα όνειρα

Λείπει το χρώμα απ΄τα όνειρα σου.

Σ ε α κκκκ ου ω δ-ι-α-κ-ε-κ-ο-μ-μ-ε-ν-α

Ή δεν σ’ακούω καθόλου.

Η λάσπες να φταίνε; Ή τα όνειρα που σε κρατάνε εκεί. Μακριά. Εκεί. Κοντά. Εκεί. Να πας να γαμηθείς. Να φύγεις όπως έφυγες. Να εξαφανιστείς. Γαμημένη νάρκωση του έρωτα.

Δεν σε βλέπω.

Αμυδρά.

Περιμένω.

Τι;

Απλά περιμένω.

Είσαι αυτόπτης μάρτυρας των κραυγών που ξαμολύω κάθε βράδυ.

Οχι βράδυ παρά βράδυ.

Κ-α-θ-ε βράδυ.

Λίγο πριν κοιμηθώ φοράω το μασελάκι μου. Ο γιατρός είπε πως τρίζω τα δόντια μου.

Δεν τα τρίζω για να φοβερίσω. Απο φόβο τα τρίζω.

Στα όνειρα μου γρυλίζω

Κάνω γρρρρρρ....

Στον ύπνο μου πέφτουν σάλια στο μαξιλάρι. Το αλλάζω πλευρά.

Είσαι αυτόπτης μάρτυρας των κραυγών που ξαμολάω σα λυσσασμένα αρπαχτικά στο σκοτάδι. Παρατηρώ να τρώνε τις ίδιες τους τις σάρκες.. ψοφίμια οι κραυγές έγιναν στης αναμονής το περβάζι.

Είσαι αυτόπτης μάρτυρας

Όλων των στιγμών μου μεταξύ 2 με 5 το πρωί.

Εκεί που ανάβω το κόκκινο φωτάκι με την ελπίδα να ενωθούν τα όνειρα μας.