20.12.10

Σε ξαναβρήκα μέσα στα χώματα και τη λασπουριά.

Όλη η γη ένα κόκκινο φωτάκι δίπλα στο κρεβάτι σου

Να βλέπεις λες πιο έντονα όνειρα

Λείπει το χρώμα απ΄τα όνειρα σου.

Σ ε α κκκκ ου ω δ-ι-α-κ-ε-κ-ο-μ-μ-ε-ν-α

Ή δεν σ’ακούω καθόλου.

Η λάσπες να φταίνε; Ή τα όνειρα που σε κρατάνε εκεί. Μακριά. Εκεί. Κοντά. Εκεί. Να πας να γαμηθείς. Να φύγεις όπως έφυγες. Να εξαφανιστείς. Γαμημένη νάρκωση του έρωτα.

Δεν σε βλέπω.

Αμυδρά.

Περιμένω.

Τι;

Απλά περιμένω.

Είσαι αυτόπτης μάρτυρας των κραυγών που ξαμολύω κάθε βράδυ.

Οχι βράδυ παρά βράδυ.

Κ-α-θ-ε βράδυ.

Λίγο πριν κοιμηθώ φοράω το μασελάκι μου. Ο γιατρός είπε πως τρίζω τα δόντια μου.

Δεν τα τρίζω για να φοβερίσω. Απο φόβο τα τρίζω.

Στα όνειρα μου γρυλίζω

Κάνω γρρρρρρ....

Στον ύπνο μου πέφτουν σάλια στο μαξιλάρι. Το αλλάζω πλευρά.

Είσαι αυτόπτης μάρτυρας των κραυγών που ξαμολάω σα λυσσασμένα αρπαχτικά στο σκοτάδι. Παρατηρώ να τρώνε τις ίδιες τους τις σάρκες.. ψοφίμια οι κραυγές έγιναν στης αναμονής το περβάζι.

Είσαι αυτόπτης μάρτυρας

Όλων των στιγμών μου μεταξύ 2 με 5 το πρωί.

Εκεί που ανάβω το κόκκινο φωτάκι με την ελπίδα να ενωθούν τα όνειρα μας.