Είναι αυτή η ώρα που γυρνάς μέσα μου

Στα κύτταρα , στο αίμα , στα νεύρα

Κάθε τι συναρμολογείτε βάσει εσένα

Κάθε τι υπάρχει + λειτουργεί για σένα

Είναι αυτή η ώρα που μόνη πατώ τα πλήκτρα

Που συμβαδίζω με τις φαντασιώσεις + η λογική ξαφνικά με χαστουκίζει

Που γεμίζω χαρές + μου τις εξαφανίζει μονομιάς η ώρα

Η ώρα  που μου θυμίζει το άδειο μου κρεβάτι.

Φτιάχνω τα μαλλιά μου

Άδικος κόπος,

τα μάτια σου μακριά,

χιλιόμετρα, σταγονόμετρα, όλα τα μέτρα + τα σταθμά εκλείπουν

Είναι αυτή η ώρα που το ποτήρι έχει μείνει μισό

Που δεν μπορώ να πιω, ούτε  να μη πιω

Γιατί βαρέθηκα να γυρίζω σβούρες το γυαλί μήπως + σε βρω,

γιατί τα κόκκινα κύμματα παρακαλώ να σε φέρουν κοντά μου.

Γιατί τα κόκκινα κύμματα παρακαλώ να μη σε φέρουν κοντά μου,

αλλά πάντα να ‘σαι κοντά στα όνειρα μου

Να λυτρωθώ μαζί τους

με τα φαντάσματα των ναυπηγίων

στις 7 το πρωί

εκείνη την ώρα που τα σκυλιά λυσσάνε για λίγη τροφή + 1 χάδι

εκείνη την ώρα που εγώ λυσσάω για λίγη “τροφή” + 1 χάδι.

Κάθε εργάτης που χάνεται, πέφτει + κρατώ το όνειρό σου .

Βάλσαμο η ανάσα σου τη κρατώ σα φυλαχτό

κάτω απ’το μαξιλάρι μου

εκεί, στα καλά κρυμμένα όνειρα

τα κορμιά που αγγίζουν τα διυλιστήρια

μες στη ζωή φτιαγμένα, διαλυμένα,

για τη ζωή φτιαγμένα, κατεστραμένα.

Υγρασία στα δέρματα των ποιητών, γεμάτοι υπεροψία.

Κοντέυει Νοέμβρης

καθημερινά το μπακίρι 20 ευρώ το κιλό

να ψάχνεις στα σκουπίδια για λίγα γραμμάρια

αυτές οι ζωές που με στουπί + κρότο γεμίζουν νοερά

μικρούς αντάρτες, όνειρα παλαιών γενεών

επί γενεές γενεών

ζωές γεμάτες πράσινο + μεγάλα πεζοδρόμια..

τα μεγάλα πεζοδρόμια του εξωτερικού που περπατάς μακριά μου.

ξέρω πως τις όμορφες γυναίκες της φυλής, τα ηλεκτρονικά καρδιοχτύπια της κάνιγγος, τα ψαχτήρια της ομόνοιας,

τα μηδαμινά πλακόστρωτα θα τα περπατώ για να υπάρχω,

Για να υπάρχω + να σου λέω πόσο όμορφα είναι εδώ μακριά σου.

Γιατί για σένα γίνονται όλα