Το κορίτσι που μ' αρέσει δεν είναι το κορίτσι "μου"..
Σαν αγελαδίτσα της ΦΑΓΕ + εγώ μυρικάζω ερωτιάρικες, στερεοτυπικές ατάκες να την αποκαλώ.
Συνήθως όταν είναι να χύσω "ωω! μωρό μου" "ωω μου μου μου το κάνεις τέλεια, συνέχισε"
θέλω να της παίρνω δώρα χαζά, να την ταίζω σοκολάτες, να την σκεπάζω όταν κοιμάται, να της βγάζω τα παπούτσια όταν την ξεντύνω για να βγάλουμε τα όμορφα μάτια μας.
Σκέφτομαι τραγούδια να της αφιερώσω, δεν το κάνω ποτέ, όμως την βάζω να τα ακούει. Από τα 38 τραγούδια που σκέφτομαι γι' αυτήν τα 2 της δίνω. Χώρις κανένα ιδιαίτερο διαφορετικό κριτήριο τα ξεχωρίζω από τα άλλα.
Μετά θλίβομαι που οι ανθρωποι δεν μιλάνε μονο με τραγούδια..
αλλά το ξεπερνώ όταν σκέφτομαι τα γράμματα της + το χαμόγελο της.
Τα γράμματα που μου γράφει είναι καλύτερα από Ρεμπώ - Βερλαίν + τ'ορκίζομαι.
Όταν χαμογελάει το κορίτσι που δεν είναι "μου" χαμογελάω + εγώ μαζί.
Δεν ξέρουμε γιατί χαμογελάμε.  Μόνο κοιτάζουμε η μία την άλλη μες στο σκοτάδι + χαμογελάμε.

Το κορίτσι που μ' αρέσει τρώει Λαγουδάκια.
Εγώ είμαι χορτοφάγος.
Μ' αρέσει που τρώει λαγουδάκια
Μέχρι που σκέφτομαι να βγω στους αγρούς με 1 στιλέτο ή με 1 τόξο (για να είναι πιο θεαματικό) + να αρχίσω να σκοτώνω λαγούς.
Το κορίτσι αυτό λέει πως δεν υπάρχω. Για μένα ελάχιστα υπάρχουν. πχ. Ο Καζαντζίδης, ο φιντο ντιντο (υπάρχει μέσα στις καρδιές μας), οι Βέσπες.
δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο υπάρχει..
Το κορίτσι που κοιμάται με την Αιμιλία, αγγίζει το κορμι της + ζηλεύω,
φοβάται να ταξιδέψω + σκέφτεται πως ίσως να μην γυρίσω πίσω.
Μάλλον με θέλει πολύ.. ή απλά έχει φοβία με τα αεροπλάνα.
Το αποφάσισα.
Άν γυρίσω πίσω + είμαι αληθινή θα την αποκαλώ "μου" + στα προκαταρκτικά.