Τα πρωινά του Σαββάτου μιλάω με ένα φίλο,
απόσταση εξαντλητική,
συζητήσεις για τον καιρό, την κατάντια, την τούρτα παγωτό, παιδεραστικούς έρωτες, πρόχειρο σεξ, ατάκες, διαδικτιακά νεύματα,
έχω ξεχάσει τη φωνή του;
το πρόσωπο το έχει συχνά στο τετραγωνάκι αριστερά
δεν με πειράζει, μ' αρέσει να τον φαντάζομαι..
φεύγει για λίγο από τα πλήκτρα,
μου λέει πως πάει να πάρει μπουγάτσα + τσιγάρα.
απαντώ στο κενό για να το δει όταν θα ξανάρθει πως + εγώ πάω να καπνίσω έξω.. ο νέος νόμος βλέπεις..
επιστρέφει.
μου το δηλώνει με ένα "ήρθα"
του απαντάω " + εγώ"
τρώει σπανάκι. Εγώ 2 κουλούρια με τυρί + 1 με σοκολάτα. Είμαι σε ανάπτυξη του λέω.
Μάλλον χαμογελάει θυμούμενος πως ήμουν μικρή, σχεδόν 13.
Χαρμολύπη λέγεται αυτό;
Μάλλον γελάει + σιρόπια γεμίζουν το μυαλό του, πέφτουν στο στήθος του, κατευθύνονται στην κοιλιά του.. θυμάται άραγε τις μαραθώνιες διαδρομές στην κοιλιά;
Θυμάται άραγε τους χειμώνες στη στάση Μπότσαρη; Θυμάται μετά τις 9μιση το βράδυ το γήπεδο της Νέας Ελβετίας;
Μαζί με το μέλι στο στήθος του αναμιγνύονται + σταγόνες θλίψης..
θέλω να γλύψω ότι έχει πάνω στο κορμί του, να εξαφανίσω θλίψη + δείγματα ματαιότητας, να ρουφήξω τα χρόνια απουσιας + λανθασμένης παρουσίας..
Στο τέλος θα του ζητήσω να βάλει το δάχτυλο του ποδιού του μέσα μου.
Θέλω τα υγρά μου να ξεχειλίζουν στα πόδια του.
Αφού εκραγώ και του τα δώσω σχεδόν όλα, θα του πλύνω τα πόδια + θα τα σκουπίσω με τα μακριά μαλλιά που πλέον δεν έχω.
Έκανα πολύ ώρα λες να είναι οφ λάην + να τον έχασα;
