Όσο χωράνε τα μάτια σου, την ψυχή σου και το αντίστροφο
Μια μαγική κατάληξη που πάει στο πουθενά και το πουθενά έχει άκρα και σε διαολοστέλνει.
Τα άκρα παίζουν μαζί σου και συ αβοήθητος να κοιτάς προς όλες τις κατευθύνσεις

Μέχρι που έρχεται αυτή η φωνή και ξαναχάνεσαι στον υπέρογκο εγωκεντρισμό της
Νομίζεις πως είσαι ο μόνος λογικός

Αλλά δεν βλέπεις στα πλαϊνά παράθυρα όρνια να ουρλιάζουν
Ζητώντας έλεος και μηδαμινή δόση χαράς
Υπάρχουν εκατομμύρια..
Ψυχή, ούτε μάτια δώσαμε
Μονάχα σπέρμα, αίμα και λιγοστές σταγόνες δάκρυα.
Κανένας δεν γνωρίζει από που προήλθαν
Ίσως από αρχέγονες εποχές
Πάντως εμείς δεν είμαστε άξιοι για κάτι τέτοιο
Δεν μάτωσε ακόμα ο εγκέφαλος μας
Τα φίδια δεν έγιναν προάγγελοι, απλά κάτι ζαχαρένιες απομιμήσεις να μας θυμίζουν το πότε, το σήμερα, το κάπως..
Και ίσως να έχουν κάτι πιο επίπονο.. ίσως το χθες.

Παρ’όλα αυτά
Θα υπάρχει ένα χαμόγελο στην αρχή της διαδρομής να μας υπενθυμίσει πως έχουμε ακόμα πολύ δρόμο προς την απόπειρα
Γιατί έτσι και αλλιώς είμαστε πολύ δειλοί.