Μια υποτακτική παράλυση,
Το κορμί μου βιασμένο, γερασμένο απο τις μολύνσεις των καιρών,
Βέβηλη και άγνωστη η είκονα του θεού
Κανένας θεός
Ενοχή για την απομυθοποίηση του
Κανείς με κανέναν
Φιλάμε αγάλματα
Σκοτώνουμε ελπίδες
Τα πρότυπα μονότονα
Της απειλής το εγώ εξτασιάζεται,
γεμίζει τρύπες στις αμαρτωλές μου σκέψεις
Θα καώ για να σε κάψω
Γίνομαι παράσιτο
Εισχωρώ για να μη παραγκωνιστώ
Τα νύχια μου γεμάτα χώματα
Κάνω έρωτα στον τάφο σου
Μοιρολογώ και χύνω
Και ντρέπομαι τόσο πολύ
καλύπτω τα γυμνά μου μέλη με το χώμα που σε σκέπασε
Μάζι θα κοιμηθούμε
Το χώμα θα ειναι σήμερα η κουβέρτα μας
Και ας μη μου μίλας
Εγώ θα σ’ακούω
Να μου ψιθυρίζεις τη γεύση και τη γιορτή
Με μωβ κορδέλες μου έντυσες τα μαλλιά
Αυτό το βράδυ το χώμα θα είναι η κουβέρτα μας.