Akoyw to sleep (is for everyone) apo sad,
Τα λαθη που εγιναν, οι κινησεις προγραμματισμενες ηλικιακα, κοψιμο μαλλιων, χαμογελα συγκεκριμενων εκατοστων αναλογα με τα χρονια που περασαν, τα χρονια που θα ερθουν. Σαν σκοινι πιασμενο γυρω απτα 27 μου χρονια, οι κομποι του μαγευουν την υπαρξη μου, την πραγματωση της υλης. Οι κομποι λενε εδω εισαι, οι κομποι τραχείς, ετοιμοι να χαιδεψουν την πιεση για 3 λεπτα περιπου. Τοσο νομιζω θα διαρκεσει. Οχι παραπανω,. 3 λεπτα με ολα τα διαδικαστικα.
Θα σταματησω για λιγο, να διαβασω τους στιχους, να νιωσω χαρμολυπη. Για τι? Για ποιον? Την δικλειδα ασφαλειας? Τα αντισωματα? Τα ευχαριστω ολα αυτα η αυτο. κατα τ’αλλα όμως πεθαινω να πω μια στιγμη στον εαυτο μου ποσο εγωκεντρικο καθικι ειναι + να το εννοω ομως + να τον αφησω να λυπαται η να χαιρεται τον γαμιολη τον εγωισταρο. Μπασταρδε.
Εχω στο χερι μου τη μυρωδια σου..
Ακουω τα γελια σου απο ψες.
Ακουω το χαστουκι μου.
Ηλιθιες χειρονομιες.
Συγγνωμη που ηθελα να δηλωσω την παρουσια μου στο συμπαν.
Κατα τ’αλλα νομιζω πως θα ζησεις απ΄το χαστουκι. Τα μαγουλα σου θα τ’αντεξουν =)
Κοιμασαι υπνο βαθυ
Κοιμασαι στα σεντονια ξενων
Δεν σε νοιαζει
Αυτοι οι ξενοι καποια μερα θα γινουν το αλοθι της ζωης σου. Ειναι η ομορφια της στιγμης, ενα νευμα της.. + συ το κοιτας στιγμιαια + το ανακατευεις την αλλη μερα στο φλυτζανι του καφε.
Πολλα τραγουδια απο την νταρκ σκηνη περνανε στιγμιαια οντισιον για τον ------ και φυσικα ναι εν μερει θα εισχωρουσαν στην διαδικασια του θανατου μου. Η την ωρα που θα πεθαινω, λιγες ωρες πριν , λιγες μετα, την ωρα του χριστανισμου, την ωρα της συνειδητοποιησης για αυτους που μενουν. Δηλαδη για εσας, ναι εσας.
Ας καπνισω 1 τσιγαρο. Λιγο πριν πεθανω. ( =) )(ειμαι σιγουρη πως δεν καταλαβες το αστειο αλλα χαμογελας)
Will your skin and mine flake away like rust
If we in pure sin as natural lovers touch
Your skin and mine sister in crime

Your love and mine like a flower in a vase of alkaline
My control deserts me in this paradise
Your love and mine, no courtroom no crime
Your skin and mine, sister through time

Το χανγκοβερ μου θυμιζει 7 αγγελους που στρογγυλοκαθονται σε ξενη βεραντα σερβιρουν το τσαι τους και ξεπουπουλιαζονται αργα αργα, σταδιακα. Αργες οι μεταθανατιες ωρες. Ισως υστερικες οι δικες μας. Των εν-ζωων εννοω.
Αν παντως ηταν γραμμενες σε 1 ντοκυμαντερ ισως να αγχωνε και να εθλιβε αρκετα τον θεατη. Αυτα για τις ωρες του χανγκοβερ που βλεπουν καποιοι + εγω που δεν ειμαι βεβαια καθολου τυχερη γιαυτη μου τη διαυγεια.