Δεν έχει μείνει τίποτα που να μου θυμίζει πρωτόγονο ρομαντισμό.
Αθωότητα.
Ομορφιά.
Χωρίς δεύτερες σκέψεις, μόνο τότε υπάρχει ομορφιά.
Όταν μπαίνουν στη μέση μοιρογνωμόνια, χάρακες, λογάριθμοι, παρενθέσεις, παραθέσεις, μεταφορές + υποθέσεις τότε μόνο όμορφα δεν είναι.
Τότε φαντάζει εμπόριο. Τότε φαντάζει επιχειρηματικό προσχέδιο. Παίρνω – δίνω , δίνω 3 , παίρνω 13 γιατί προχθές έδωσα 8 , + 2 με τους σημερινούς τόκους.
Μου πήρες τον έρωτα + μου τον έκανες βιομηχανοποιημένο κομφετί.
Μια παραζάλη. Λείπει η πίστη, η μαγεία.
Όσο για το ιδανικό.. δεν περίμενα πολλά (αν + μπορώ να πω πως σε φάσεις πίστεψα πως θα είναι μεγάλος αυτός ο έρωτας.. μα πόσο αδιόρθωτη..) αλλά + τα λίγα είναι για τα πανηγύρια. Τσαρλατάνος να ’μαι εγω; Ή εμποράκος;
+ αυτή τη φορά δεν θα σου πω τι προτιμάς. Γιατί + αυτό το χαλί + η πριγκιπική διάθεση πάρθηκαν με όλα τ’άλλα.
Γαμήσι με παιδεία το ονομάζω εγώ.