+ ας μην είναι κλεμμένο το ποδήλατο

Σήμερα καθαίρεσα τη φαντασία,
Την κατατόπισα για τις ανάγκες και τις προθέσεις.
Ούρλιαζε σαν βιασμένη παρθένα για τα λάθη της,
Ήξερε πως ήμουν αρκέτα πληγωμένη και πως δεν θ’ άκουγα λέξη.
Και όμως συνέχιζε να βρίζει λυσσασμένα και να μοιρολογεί για το μολυσμένο βύζεμα της νιότης της. Τότε που τα αγρίμια της καθημερινότητας ξεψυχισμένα δίνανε χρυσές βελόνες ταξιδιάρικες στη μνήμη της λογικής. Τότε που έχασε την αθωότητα της για λίγες σταγόνες νοησιοκρατίας.
Δεν μου μιλά.
Με κοιτά αποχαυνωμένη.
Η μοναξιά της αγγίζει την παράνοια με λυγδιασμένα δάχτυλα γεμάτα πόθο.
Τις κοιτάζει και τις δυό και νιώθει σύγχυση και σιχασιά.
Ξέρει πως παραμέλησε την κάθαρση της. Ζει στο εγώ της χωρίς αυτό.
Με κοιτά σα να είμαι η μοναδική της λύτρωση.
Κλείνουμε ραντεβού για να μου πει τη λύπη της και γω απο συμπόνια την ακούω, αλλά σκέφτομαι ένα όμορφο κορίτσι να τριγυρνά με το ποδήλατο της ανέμελα.. Αυτό λείπει από τη φαντασία.. ένα ποδήλατο να τριγυρνά..
αυτό θα της πω αύριο που θα βγούμε για καφέ.. έχει εκπτώσεις ακόμα και ίσως αυτό τη κάνει να νιώσει καλύτερα..